Zeven dagen op voorhand regelen we in Bombay de
verzending van de motoren per luchtvracht met Daga Air
agents naar Australie.

In Bombay, een vrij dure stad naar Indische normen,
vinden we een relatief goedkoop hotel, vlak bij de
"domestic airport".

We teleloneren naar meneer Ashok van Daga Air cargo en
vragen wat ons te doen staat. Tijdens een persoonlijk
bezoek en het kopieren van al onze documenten krijgen
we een adres van een inpakfirma.

Na een grondige wasbeurt van de motoren, want in
Australie schijnen ze heel streng te zijn, vertrekken
we de volgende dag naar de inpakfirma. Volgens de man
aan de telefoon is het een half uur rijden. Wij doen
er twee uren over en er komt maar geen eind aan de
auto s, brommers, rickshaws, steekkarren en alles wat
beweegt op straat. Het stadscentrum heeft een
doorsnede van ongeveer 50 km, maar wat wil je met een
stad van meer dan 16 miljoen inwoners. We kunnen daar
onze motoren achterlaten en dit is meteen onze laatste
inspannende rit in India.

De houten kisten wegen elk 290 kg, maar voor de
berekening van de luchtvracht weegt het volume door op
het gewicht, wat maakt dat de prijs 25 procent duurder
uitvalt. Maar we willen vooral tijd winnen om
tenvolle van onze motortocht door Australie te kunnen
genieten. We hebben dan nog een 2 en een halve maand
in het vooruitzicht.

Het lukt onze agent niet binnen de termijn van 7 dagen
alle formaliteiten voor de overtocht van de motoren te
klaren. De spanning stijgt ten top wanneer 5 uren
voor ons vertrek onze agent beslist onze vlucht naar
Sidney tot de volgende dag uit te stellen.
Die volgende dag is alles om 14.00 uur in kannen en
kruiken en kunnen we s avonds gerust vertrekken naar
Sydney over Singapore. Onze motoren die vliegen met
Thai cargo komen pas 7 dagen later aan in Sydney.

Aangekomen in Sydney luchthaven sjoffelen we langzaam
door de lange gangen. We zijn beide stil bij het zien
van al die netheid, overzichtelijkheid en technologie.
Het is immers een aantal maanden geleden dat we nog
in deze wereld vertoefden. In het centrum van Sydney
kijken we gehypnotiseerd naar de yuppies in
gloednieuwe Jaguars, Mercedes, Porsche.

Onze motoren komen op tijd aan en we gaan heel vroeg
naar de luchthaven om ze zo vlug mogelijk geklaard te
krijgen. De douaneformaliteiten verlopen vlot, maar
de man van "quarantine" is heel streng. Tijdens zijn
inspektie blijken de kratten aangetast te zijn met
aktieve houtwormen. Volgens hem zijn de motoren vuil,
hoewel er volgens ons geen spoor van aarde of olie is
te bespeuren. Hij beveelt ons de kratten te vergassen
gedurende 24 uren en de motoren te stoomreinigen, dit
door gespecialiseerde firma s. Nadien moeten volgens
hem de kratten vernietigd worden en diep begraven.
Voor het transport naar de firma moeten we zelf
instaan. Na een half uur onderhandelen komt de man
tot rede en helpt ons een goedkoop transport te vinden
naar de firma.

Eenmaal in de firma vinden deze mensen dat het
allemaal lichtelijk overdreven is. De kratten worden
wel vergast, maar i p v van ze te vernietigen en diep
te begraven stelt hij zelf voor om ze in bewaring te
nemen zodanig dat we ze kunnen rekupereren voor onze
terugreis. Hierdoor valt de extra kost van
"quarantine" best mee, nl. 120 US dollar i p v 300 US
dollar.

We mogen s avonds vertrekken en zijn blij met onze
motoren te kunnen rondrijden. We voelen ons opnieuw
zo vrij als een vogel.

De volgende dag zijn we van plan naar de registratie
te gaan en een technische controle te laten uitvoeren,
maar na een telefoontje met onze Australische vriend
Alan uit Tamworth, vertrekken we onmiddellijk naar
zijn boerderij. (450 km).

Op weg van Sydney naar Tamworth zien we veel
zwartgeblakerde bomen ten gevolge van zware
bosbranden. Ook is het landschap vrij dor door de
aanhoudende droogte sedert een aantal maanden.

Op de boerderij van Alan worden we met open armen
ontvangen. Sedert enkele weken staan zijn zaken er
groener voor, er is namelijk heel wat regen gevallen
in Tamworth. Gelukkig voor hem, zo wordt het voederen
van zijn 800 koeien en kalveren iets minder intensief.
Sedert Pasen worden ze gevoederd met geconcentreerd
rietsuiker, resten van katoenplanten ..., bij gebrek
aan hooi en vers gras. Dit kost hem extra geld en
werk.

Elke dag staan we hier om 7 uur op met het gekrijs van
kaketoes. Een jonge vos brengt ons iedere morgen een
bezoek. Het huis van de boerderij is prachtig gelegen
op een heuvel met zicht over de 1400 hectaren weiland,
bomen en koeien. We verplaatsen ons per jeep met het
gezelschap van 2 honden om de koeien te verplaatsen
van de ene weide naar de andere. Het is een heel
spektakel de coordinatie van de honden met het gefluit
van Alan in zijn 4x4 mee te maken.

Naast het opjagen van de koeien mogen we ze ook nog
voederen en het voedsel prepareren. Gelukkig heeft
Alan een manager die het meeste werk doet zodanig dat
we ten volle kunnen genieten van de stilte op de
boerderij en onze gezamenlijke reiservaringen kunnen
delen.

Tot onze grote verrassing halen we van onder het stof
uit een schuur een Honda XL 500 S te voorschijn. Een
motorfiets die Alan 10 jaar geleden gebruikte om de
koeien op te jagen. Na een valpartij had hij er
genoeg van. Na een dag sleutelen aan de motorfiets
krijgen we hem terug aan de gang. We krijgen de
opportuniteit om hem te gebruiken bij eventuele
volgende bezoeken in Australie.

Vrienden uit Belgie op bezoek

Na 14 dagen rust op een strand onder de palmbomen
hebben we weer zin om wat te reizen. Deze keer laten
we de motoren op stal staan en kiezen we voor het
openbaar vervoer.

Samen met Dirk en Luc van de brandweer Gent willen we
de "Backwaters" bezoeken in het zuiden van India,
Kerala. Na 8 maanden is het een leuk weerzien en
plezant iets uit Gent te vernemen.

We reizen samen per trein naar Kochi. Op de trein
zitten we in de wagon, vlak na de keukenwagon. De
keuken is op vrij primitieve, doch efficiente manier
ingericht. Tweemaal per dag worden er gemiddeld 1000
maaltijden klaargemaakt. We zien mais malen met een
grote maalsteen met de hand. De keukencrew bestaat
uit 8 man. Tijdens een bezoek kunnen we het niet
langer dan 10 minuten volhouden door de hitte. Het
personeel echter werkt en slaapt hier 5 dagen non-stop
en zijn amper 2 dagen vrij.

In Kochi kan men langs het water de Chinese visnetten
van dichtbij zien. Het zijn grote hefboomsystemen met
aan de ene kant een groot net en aan de andere kant
rotsblokken die dienen als tegengewicht. Zo kan men
het net van 10 bij 10 meter, dat ophangt aan 4 armen,
in het water laten zakken en weer ophalen.

In de buurt kopen we verse vis en allerhande
zeevruchten die we laten bereiden in een stalletje een
beetje verderop. Voor visliefhebbers is dit een waar
festijn.

Fort Kochi is een rustige plaats met veel Portugese en
Nederlandse huizen uit de koloniale tijd. In hotel
Delight, een mooi oud sfeervol Nederlands huis,
krijgen we een tip van de eigenaar. Hij beveelt ons
een adres aan midden in de Backwaters, nl. Ambalapuza
Er is tevens een bootje beschikbaar, om zelf mee rond
te varen. Dit is een kolfje naar onze hand en we gaan
in op zijn voorstel.

Na een 2 uur durende busrit, een half uur "tuc-tuc"
(autorickshaw) en het laatste stuk te voet langs
kleine bospaden en over kleine voetgangersbruggetjes,
komen we aan in het "mini-resort": River Side Retreat.
Hier huist een familie die beschikt over 5 kamers om
te verhuren, gelegen in een zeer mooie tuin aan het
water.

Twee dagen gaan we op verkenning met een traditionele
roeiboot, geschikt voor 4 personen. We verlaten de
grote rivier en slaan de kleine kanaaltjes in.
We zien eenmansbootjes met venters die van huis tot
huis varen met alle basisbehoeften. Hier en daar
stoppen we voor een thee en we voelen dat de mensen
hier heel gemeend vriendelijk lachen en niet echt
gewend zijn aan toeristen. Daarentegen langs de grote
rivieren roepen de kinderen van het moment ze onze
bleke gezichten zien: Pen, Pen, Give me Pen !

De "Backwaters" is een paradijs voor ornithologen. We
zien Kingfishers, Fisheagles, Seaeagles en talrijke
kleurrijke vogels. Ook zien we hier grote vleermuizen
of vliegende honden(?) met vleugelwijdte van 1 meter.
We kunnen hier een paar prachtige beelden vastleggen
met de telescoop van Dirk die tot 60 maal vergroot.

Vanaf ons " River Side Retreat" nemen we de busboot naar
Kollam, ongeveer 6 uur varen. Halfweg stoppen we voor
de lunch, waar we een voortreffelijke Thali geserveerd
krijgen op traditionele wijze. Op een half bananenblad
en zonder bestek is het niet zo eenvoudig om alles
naar binnen te werken.

Net voor de aankomst in Kollam zien we midden op het
meer nog een zeer mooie zonsondergang met in het rode
licht een aantal kleine vissersbootjes die het decor
afwerken.

Het bezoek van Dirk en Luc lijkt kort maar is intens.
We maken ook van de gelegenheid gebruik om wat
overtollige bagage en de gitaar mee te geven naar
Belgie.

Tweede bezoek van vrienden uit Belgie

We krijgen een e-mail bericht dat Inge, een vriendin
uit Antwerpen, aangekomen is in Goa. Ze verblijft bij
Elka, eveneens een vriendin uit Belgie, maar zij woont
in Goa. We worden bij haar uitgenodigd in
Baga-Calangute waar we kunnen logeren. Ook dit is een
aangenaam weerzien na bijna 9 maanden.

We rijden met ons vieren per motorfiets naar Gokarna.
Een Pelgrimsoord aan de kust, waar het massatoerisme
nog niet bestaat, maar wel ontdekt is door de oude
hippies van de jaren 70. De stranden zijn maagdelijk
en de sfeer zeer Indisch. Na 2 dagen rijden we terug
noordwaarts langs de gekende stranden van Goa.

We ontmoeten in Agonda een paar "overlanders". Een
Zwitsers koppel op een motorfiets Triumph Tiger 900.
Ze maken een wereldreis, gepland over een periode van
4 jaar, waarvan ze reeds 18 maanden onder weg zijn.
Ze hebben een beetje problemen met de motorfiets:
slechte kwaliteit van benzine en de achterveer is
kapot. Maar ja, als je de motorfiets zou zien begrijp
je het direct. Er zijn maar liefst 5 alu-koffers op
bevestigd, waarvan de top-case 1 m x 0,5 m x 0,5 m
bedraagt. Zoiets hebben we nog nooit gezien, net een
kleerkast op 2 wielen. Hun totaal gewicht is 530 kg.

Terug in Colva vinden we een vliegticket dat ons van
Bombay naar Sidney brengt op 10 december. Voor de
motoren vinden we een air-cargo bedrijf die de motoren
met Thai air ook van Bombay naar Sydney brengen.
Daarvan hebben we de bevestiging per fax. De
vliegticketten voor onszelf zijn reeds in ons bezit.

We willen rond 3 december in Bombay zijn om alles te
kunnen regelen wat betreft het versturen van de
motoren, zodanig dat we gerust kunnen vertrekken naar
Australie.