We verblijven in Side waar we in de prachtige tuin van
hotel Green Park ons tentje hebben opgesteld. Een
ideale plaats om de motoren technisch in orde te
stellen. De lagers van het balhoofd en het voorwiel
van een motor worden vernieuwd: naweeen van de reis in
Marokko vorig jaar. Ook de stofhoezen van de cardans
en de remolieen van beide motoren worden vervangen.

Na een week zijn we blij naar het binnenland te
rijden, want de toeristische exploitatie die aan de
hele zuidelijke kust zijn hoogtepunt heeft bereikt,
begint aardig op onze zenuwen te werken. Steeds moet
je op je hoede zijn voor oplichting, weliswaar klein,
maar zeer vervelend. Zoals bij teruggave van grote
bedragen in Turkse Lira of bij de omrekening van de
wisselkoers in Euro. Zelfs verdwijnt er een
aanzienlijke hoeveelheid brandstof uit onze
benzinetank.

Langs kronkelende baantjes slingeren we ons door
landschappen zoals in Zwitserland. Besneeuwde
bergtoppen, groene grasvlakten, stromende bergrivieren
en dit alles tegen een straalblauwe hemel. Het is
aangenaam rijden in een temperatuur van rond de 20
graden en we genieten dan ook volledig van de op kaart
aangeduide groene weg.

We overnachten niet in Beýsihir: de stad lijkt ons
niet uitnodigend met zijn enig hotel die er weinig
verzorgd uit ziet en bovendien duur is. We beslissen
door te rijden naar Sultanhani, waar we de grootste
caravansaray van Turkije bezoeken. Deze imposante
overnachtingsplaats op de zijderoute, gebouwd in 1229,
is zeker een bezoek waard. We overnachten op de Kervan
camping en nuttigen een voortreffelijke maaltijd in
het Sultan Restaurant, rechtover de Caravansaray.

De volgde dag rijden we door naar Cappadocia, waar we
via de kleine binnenwegen trachten de mooiste plekjes
te vinden. Een fikse regenbui gooit roet in het eten
en we rijden onmiddellijk door naar de meeste
toeristische trekpleister Goreme, waar geen gebrek is
aan overnachtings- en eetmogelijkheden.

Onze keuze valt op camping Panorama en zoals de naam
verraadt is het uitzicht op de vallei en de stad heel
mooi. Naast ons ontmoeten we een koppel uit Leuven op
een Pan-european motorfiets. Het wordt een gezellig
Belgisch onderonsje en ze voelen zich geinspireerd
door onze reisplannen.

Bij zonsopgang worden we gewekt door zeer laag
overvliegende luchtballons, waarschijnlijk een zeer
aparte manier om de grillige rotsformaties, eigen aan
de omgeving, te bekijken.
Intussen is overal de gastvrijheid van de Turken te
proeven: thee en wilde irissen worden ons aangeboden.
Meermaals worden we aangesproken door meisjes die hun
Engels willen bijschaven. Ze kunnen naar ons insziens
reeds een aardig woordje spreken en dit na amper 1
jaar les.

Cappadocia biedt prachtige landschappen met
eigenaardige rotsformaties en wijngaarden (wijn die
trouwens zeer lekker is) in prachtige
kleurengradaties. Het is dan ook een lust voor het oog
wanneer we in de late namiddag bij prima lichtinval
met onze motoren rijden langs kleine wegen en
bereidbare paden.

We sturen een e-mail bericht naar Simon en Georgie,
een Engels koppel, waarvan we weten via het net, dat
zij ook onderweg zijn naar Vladivostok met een BMW GS.
Uit hun verslag maken we op dat ze in de maand mei
Turkije doorkruisen. Nog geen 2 uur nadien komt Simon
onze camping opgereden ! Telepathie ? Enfin, het is
een gezellige avond met uitwisseling van informatie en
gissingen over wat de tocht zal brengen.

Een uur later komt een Japanees koppel op een Honda XR
250 en een XT 600 ook de camping opgereden. Het lijkt
wel op een reunie van reizende motards. Zij zijn reeds
2 1/2 jaar onderweg : Japan, Canada, USA,
Zuid-Amerika, Europa, Turkije en vervolgens via
Rusland terug naar Japan. De wereldbol rond. We
krijgen alvast hun adres mee, voor het geval we in
Japan zouden belanden.?

We zijn halverwege mei en vinden dat het tijd is om
naar het noorden te rijden. Het Russisch visum gaat
trouwens in op 1 juni en we willen zeker geen dag
missen van ons slechts 3-maand toegekend visum voor
het bedrag van 400 dollar voor de uitnodiging en 400
dollar voor het visum !(gelukkig voor 2 personen)

Goed voorzien van proviand rijden we verschillende
bergpassen over. De temperatuur daalt fel en we
beslissen reeds vroeg in de namiddag een plaats te
zoeken om vrij te camperen.
We wagen onze kans en slaan een pad in die verdwijnt
achter een heuvel. Na 500 meter komen 2 grote
herdershonden op het geluid van onze motoren
aangestormd. Op de glibberige piste is het niet
gemakkelijk rechtsomkeer te maken, waarop de honden op
enkele meters van ons plots halt houden. We laten hun
twijfel in ons voordeel en maken ons snel uit de
voeten. In Griekenland hebben we ons deel al gehad van
een hondebeet met de nodige klinische verzorging en
het slikken van antibiotica.(Catherine)

We rijden verder tussen groene valleien met een brede
rivier. Op onze weg liggen 2 dorpen met een overwegend
boeren- en herdersbevolking. Vele oudjes lopen gebogen
met een wandelstok in een kostuum van ouderwetse snit.

Tijdens onze 2de poging volgen we een droge
rivierbedding tot we uit het zicht van de weg zijn. We
stallen onze motoren tussen de bomen en beginnen ons
avondmaal te bereiden. De voor ons liggende vallei
biedt een ongelofelijk ver zicht, waarop we plots
honderden schapen de helling zien aflopen. Gelukkig
zonder honden. De herder blijft nieuwschierig op een
afstand staren. Hij raapt zijn moed bij elkaar en
plots schudden we handen met een oude man met een
innemende glimlach die ons waarschuwt voor een
naderend onweer.

Wanneer het donker is zetten we onze tent op. Alles
wordt rustig, op enkele geluiden van nachtdiertjes na.
We horen en zien 's nachts een marmot-achtig diertje
onze voortent doorsnuffelen. De volgende morgen zijn
we bij het eerste licht reeds uit de veren en zien we
een roofvogel een aanval uitvoeren.

In door mistovertrokken landschappen vervolgen we onze
weg naar de Zwarte Zee. We camperen in Unýe aan de
kust. We ontmoeten er een Nederlands-Engels koppel die
met een vrachtwagen MAN, ingericht als camper, naar
Indie vertrokken en nu op terugweg zijn. Zij is van
origine Indisch en hij Brits. Beiden hebben zij zich
10 jaar geleden tot de Islam bekeerd. Het reizen door
deze Moslimlanden waaronder Iran en Pakistan, was een
bewuste keuze om deze wereld van dichtbij te ervaren.
Voor ons zijn de gesprekken 's avonds bijzonder
interessant en leerrijk.

Eindelijk aangekomen in Trabzon informeren we ons bij
het consulaat van Georgie. Een transit visa kost 40
Euro en is binnen de 5 minuten afgeleverd. Een
overvaart met de ferrie van Trabzon naar Sochi kost
voor ons met de 2 motoren samen 220 dollar. We weten
tot op dit ogenblik nog niet wat het zal worden.

Wanneer je in een grote stad als Trabzon verblijft, is

de verleiding groot om te shoppen. Zo kopen we
allerlei kleine snufjes en laat Luc zich verleiden tot
het kopen van een gitaar, niet goed wetende of ze deze
tocht zal overleven.

Onze laatste dagen in Turkije zijn bijna afgelopen. We
zijn benieuwd naar onze entree in Rusland waarvan een
verslag zal volgen over enkele weken.