January 06, 2005 GMT
Bahawalpur - Islamabad (P)

Allereerst wens ik jullie een gelukkig en voorspoedig 2005! Niet dat ik veel van de jaarwisseling gemerkt heb trouwens, behalve dat m'n horloge ineens '1-1' weergaf in plaats van '12-31' :) Ik weet niet zeker of de jaartelling hier hetzelfde loopt als bij ons, maar in het dorpje in de bergen waar ik zat was er sowieso geen feestje en lag ik voor 0:00 uur al lang te pitten...

Maar ik zal weer beginnen bij het begin: de politie escort! Sinds m'n vorige email ben ik van Bahawalpur naar Islamabad gereden, zo'n 600 km, ook weer onder begeleiding van de politie. Verschillende keren heb ik gevraagd of het soms zo gevaarlijk was, en elke keer zeiden ze 'nee, maar onze baas zegt dat we je moeten beschermen'... De dag na mijn vorige email gingen we op weg naar een kleine stad 400 km verderop, richting Islamabad. Natuurlijk reden we weer irritant langzaam en daardoor moesten we nog 50 km toen het donker was. In het donker rijden is hier al vrij gevaarlijk op zichzelf (geen straatlampen en bijna iedereen rijdt constant met groot licht!), maar op deze weg lag op verschillende plaatsen een laag duinzand van 5 a 10 cm dik!! In het begin reed ik nog op normale afstand van de politiewagen, in het donker. Ineens ligt daar zo'n laag zand op de weg, terwijl we 60 ofzo reden! Voor die woutenwagen was dat geen probleem, maar m'n motor begon alle kanten op te slingeren toen ik het zand opreed, en fatsoenlijk remmen in dat spul kun je wel vergeten. Wonder boven wonder wist ik het hele apparaat rechtop te houden en een flinke 'Gilles de la Touret'-aanval later was ik de schok weer een beetje te boven. De rest van de weg heb ik flink wat afstand gehouden en met groot licht gereden (me aangepast aan de lokale gewoonte dus), en ik heb het er zonder ongelukken vanaf gebracht. En ik voelde me natuurlijk super veilig met die politie escort... Die nacht heb ik ook voor de eerste keer een nachtmerrie gehad over iets wat die dag gebeurd was: ik bleef maar van m'n motor af vallen zonder reden :)

De dag erna kwamen we in Islamabad aan, en vlak voor de stad namen ze ineens afscheid! Ik was weer vrij :) Het stomme is dat ik gehoord heb dat ze die escorts nou geven omdat er een tijd geleden een bom afgegaan is in een vijfsterrenhotel waar vaak buitenlandse diplomaten enzo verblijven. Drie keer raden waar dat hotel stond: in Islamabad! En daar geven ze geen escort meer! Snap jij het nog? :)

Ik was naar Islamabad gekomen om een visum voor India aan te vragen. Nou wil het geval dat Pakistan en India niet bepaald goede vrienden zijn vanwege Kashmir, en dat is goed te merken op de ambassade van India: drie loketten die maar liefst 2 hele uren open zijn per dag (als de bedienden niet besluiten om wat eerder te stoppen). De eerste keer dat ik er heen ging was ik nummer 20 in de rij en ik was er voordat de loketten open gingen. Moet lukken zou je denken, maar nee hoor, na anderhalf uur was ik nog maar nummer 3 en ze gingen al dicht! De dag erna was ik er anderhalf uur voordat de loketten open gingen, en toen was het wel gelukt om m'n formulieren in te leveren. Bovendien schijnt het overal ter wereld een eitje te zijn om een visum voor India voor 6 maanden te krijgen, behalve in Pakistan: ik krijg maar 3 maanden! Vandaag, 9 dagen later, kan ik m'n visum op komen halen, in Nederland heb je je visum al de volgende dag...

En ik had nog geluk: de normale Pakistanen hebben het veel en veel moeilijker. Aan de poort van de ambassade lopen een aantal soldaten en politiemensen rond en zij bepalen wie er naar binnen mag en in welke volgorde. De politie in Pakistan is zo corrupt als de pest, en die arme Pakistanen moeten die politiemensen omkopen om alleen maar de ambassade binnen te kunnen!! Ze moeten zo'n 25 a 30 euro (bijna een maandsalarais van de gemiddelde Pakistaan) betalen om binnen te kunnen om een kans te krijgen om een visum van 20 euroCENT aan te vragen! En als ze eenmaal de ambassade binnen zijn kan het best zijn dat ze niet op tijd zijn voordat de loketten sluiten, dus moeten ze de volgende dag de politie weer omkopen! De meesten komen om 3 uur 's nachts al naar de ambassade en zitten deze tijd van het jaar flink kou te lijden, terwijl de politiechef daar rond loopt met een patserige design-zonnebril... Gelukkig flikken ze dat niet bij buitenlanders, dus ik had hier geen last van.

Terwijl m'n visumaanvraag in behandeling was, ben ik naar het noorden gegaan, de bergen in. Er is een 1200 km lange weg van Islamabad naar Kashgar in China die helemaal uitgehakt is in de bergen: de Karakoram Highway. In dit gebied komen drie grote bergketens samen, en 12 van de 30 hoogste bergen van de wereld liggen hier, waaronder de K2. De weg loopt de hele tijd langs de rivier de Indus af die door de valleien gaat. Aan de ene kant van de weg heb je steeds een steile bergwand, terwijl je aan de andere kant de afgrond in kijkt, die soms tot 500 meter diep is... :) Hier kun je wat foto's zien (niet van mij): http://www.adventurephotographs.com/karakoram/karakoram_highway/index.asp. Je begrijpt wel, deze kans kan ik natuurlijk niet laten liggen :) Ik was wel bang dat het erg koud zou zijn en dat het soms flink zou kunnen sneeuwen ofzo, maar het schijnt dat ze de weg het hele jaar door open houden en dat het dus ook in de winter mogelijk is om hier te rijden.

De eerste twee dagen regende het constant, echt de hele tijd. M'n handschoenen, laarzen en broek zijn niet waterdicht, dus dat was flink kou lijden. Maar het regende in ieder geval nog, dus het was sowieso boven nul (maar niet veel). Door de wolken zag je eigenlijk vrij weinig van de omgeving, en ik had min of meer besloten dat ik maar weer terug zou gaan naar Islamabad toen ik hoorde dat het al 15 dagen non-stop regende! Die nacht werd ik echter ziek, van het eten de dag ervoor... ik heb de hele dag wat in bed gelegen, terwijl het nog steeds regende. Ik voelde me vrij ellendig: ziekjes, kloteweer en ik moest waarschijnlijk de mooiste weg van m'n hele reis missen...

De dag erna voelde ik me fysiek weer ok en ik had besloten om maar weer terug te gaan. Maar toen kwam ik buiten, en wonder boven wonder was er geen wolkje te bekennen en scheen het zonnetje! :) Superlekker weertje dus, ik weer blij, en volle goede moed ben ik dus toch weer verder de Karakoram Highway op gegaan :) Na 20 km moest ik echter alweer stoppen: er waren grote rotsblokken naar beneden gekomen die de weg versperden! Het leger moest er aan te pas komen om de grootste rotsblokken op te blazen met dynamiet en alles de afgrond in te schuiven met een grote bulldozer. Dit duurde de hele dag, en ze waren pas klaar toen het al donker begon te worden, dus ik kon niet meer verder rijden die dag... Ik wilde in een hotelletje in een klein dorpje blijven slapen, maar terwijl ik daar zat te wachten begon er een aardige Pakistaan met me te praten, die me al snel had uitgenodigd om in zijn huis te blijven slapen.

Terwijl ik zat te wachten voor die versperring, kwam ik Inam tegen, een Pakistaan die al 7 jaar in Duitsland woont en naar Pakistan was gekomen om z'n familie op te zoeken. Hij was geboren en getogen in een heel klein 'dorpje' in de bergen, maar hij was naar Duitsland 'gevlucht' omdat hij niet wilde trouwen met een vrouw die zijn familie in gedachten had. Hij vertelde me vanalles over hoe deze mensen leven in die gebieden en ik viel van de ene verbazing in de andere! Om te beginnen zijn de mensen hier enorm strikt gelovig. Vrouwen komen het huis niet uit en lopen de hele dag in een burqa. Mensen trouwen alleen met familieleden (!) en zoiets als 'liefde' bestaat simpelweg niet. Het gemiddelde gezin heeft 15 kinderen en er zijn gezinnen met meer dan 25 kinderen (mannen mogen tot max. 4 vrouwen trouwen van Islam). Een ander concept dat ze hier niet kennen is 'gevaar': oftewel je overleeft iets wat wij gevaarlijk zouden vinden, oftewel je gaat dood. Ga je dood, dan was je tijd blijkbaar gekomen. Als er iemand doodgaat dan geven ze er ook niet zoveel om hier, een mensenleven betekent niets. Kindersterfte is gigantisch hoog hier (hij vertelde van een gezin waar 13 babies dood waren gegaan!), maar de oplossing is simpelweg om nog maar een keer te proberen, terwijl niemand iets om die dode baby geeft. Gaat de vrouw dood, geen nood, trouw je toch gewoon een andere... Echt ongelofelijk, en dit is nog maar het topje van de ijsberg. Pas sinds de Karakoram Highway door dit gebied gaat (sinds 25 jaar), zijn deze mensen pas met de buitenwereld verbonden. Het leven hier is totaal achtergebleven en je hebt echt het idee dat je in de middeleeuwen zit (afgezien van de auto's dan)!

Nadat die versperring opgeruimd was ben ik de volgende dag verder gereden, en jawel hoor, na 100 km was er weer een versperring! Hier waren ze al twee dagen aan bezig, want bij de eerste ontploffing kwamen er nog meer rotsen naar beneden, die ook weer opgeblazen en opgeruimd moesten worden. Ook hier heb ik weer de rest van de dag gewacht (en kwam ik Inam weer tegen natuurlijk :)). Ik moest ondertussen terug naar Islamabad voor m'n visum voor India, dus ben ik daarna maar echt omgedraaid. Het schijnt dat de rotsen alleen naar beneden vallen tijdens en nadat het flink geregend heeft, dus tegen deze tijd zullen alle versperringen wel opgeruimd zijn. Ik ga eerst nog een uitstapje maken naar Peshawar, samen met waarschijnlijk de enige Pakistaan die een Honda Fireblade (een 900cc racemonster van een motor) heeft. Daarna ga ik nog een poging wagen om de Karakoram Highway zover mogelijk tot aan de Chinese grens te volgen, hopelijk zonder versperringen en regen deze keer :)

Posted by Peter van den Brand at 07:22 AM GMT
January 18, 2005 GMT
Islamabad - Peshawar - Islamabad (P)

Zoals belooft stuur ik weer een update na m'n tweede poging om de Karakoram Highway op te gaan tot aan de Chinese grens. Ook de tweede keer ben ik niet ver gekomen, maar nu loop ik op de zaken vooruit. Ik zal eerst maar eens vertellen over m'n uitstapje naar Peshawar!

Samen met Marwat, de Pakistaan met de dikke motor die ik hier in Islamabad heb leren kennen, ben ik naar Peshawar gegaan, een stad die vlak bij de grens met Afghanistan ligt. Wat Peshawar betreft zijn er twee belangrijke dingen in Afghanistan: geen importbelasting en veeeel drugs. Omdat er geen importbelasting is, wordt alles van dure Mercedessen tot aan nieuwe stereos naar Afghanistan vervoerd, waarna het aan alle kanten het land uitgesmokkeld wordt. En alles wat naar Pakistan gesmokkeld wordt, gaat via Peshawar! Bovendien leven in dat hele gebied langs de grens onafhankelijke stammen. Het leger en de politie hebben op het grondgebied van de stammen totaal niks te zeggen! Levensgevaarlijk voor buitenstaanders daar, en natuurlijk een paradijs voor de smokkelaars.

Nou wil het geval dat Marwat's vader ooit eens burgemeester is geweest in Peshawar (z'n opa is president van Pakistan geweest!), en alle rijke en machtige lui kennen elkaar daar natuurlijk. Zo kent Marwat ook een van de grootste smokkelaarsfamilies, dus we zijn daar eens op bezoek geweest :) Het schijnt dat die familie in de top 5 van de maffia in Pakistan staat, maar niemand kan ze wat maken, omdat ze in het stammengebied wonen net buiten de stad. Als je de stad uitrijdt zie je een groot bord met 'No foreigners allowed after this point' en meteen zie je niks als wapens, drugs en whiskey in de winkeltjes naast de weg! Iets verderop is het huis van die familie, of liever gezegd, hun paleis.

We werden ontvangen in het gastengedeelte: een pleintje met wat flink dure auto's en een gebouwtje er omheen waar de gasten konden verblijven. Bovendien hingen her en der wapens aan de muur en liepen er een aantal gewapende lui de boel een beetje in de gaten te houden :) Na wat thee en koekjes (ja ook boeven drinken thee met koekjes) gingen we naar het nieuwe gastenverblijf kijken, wat ze nog aan het bouwen waren. On-ge-lo-fe-lijk zeg!! Een plein zo groot als een half voetbal veld, met in het midden een soort van tempeltje voor hun pas geleden overleden vader, met aan alle kanten gallerijen eromheen met marmer, speciaal houtsnijwerk, noem maar op!! Geschatte kosten: rond de 40 miljoen euro. Bea zou er jaloers op zijn! En dat was nog maar het gastenverblijf!

Nadat we daar even rondgekeken hadden gingen we weer terug naar het oude gastenverblijf, voor meer thee en koekjes. Zegt een van die lui ineens, "wil je een raketwerper zien?". Nou goed dan :) Even later komt ie terug met zo'n raketwerper zoals je altijd op TV ziet in Israel enzo, inclusief een raket, plus nog een groot machinegeweer! Ik op de foto met dat ding natuurlijk, zie attachment :) Oh, en de kleren die ik aanheb zijn typisch Pakistaanse kleren, shalwar qameez genaamd. De broek is ongeveer anderhalve meter wijd aan de bovenkant en de bloes komt tot op je knieen! Op de groei gemaakt denk ik. Dat petje is ook vrij typisch (ziet er een beetje joods uit maar is het niet).

De dag erna zijn we ook nog naar de 'smugglers bazaar' geweest: een bazaar vol gesmokkelde waar, voornamelijk westerse shampoo (?), parfum, huishoudelijke apparaten, serviesgoed en nog veel meer, voor de helft van de normale prijs :) Er was ook een gedeelte waar je allerlei auto-onderdelen kon kopen, het meest bizarre waren wel de halve auto's: om Pakistaanse importbelasting te ontduiken slijpen ze auto's doormidden! De twee helften kunnen ze dan legaal invoeren zonder belasting te betalen en er daarna weer 1 auto van maken...

Na deze paar interessante daagjes zijn we weer terug naar Islamabad gegaan en ben ik de volgende dag op weg gegaan naar de Karakoram Highway. Ik was net lekker onderweg, zo'n 75 kilometer van Islamabad, toen er een pick-up vanaf de andere weghelft mijn weghelft opkwam om over te steken. Dat gebeurt regelmatig, want ze denken dat een motor toch maar een halve baan nodig heeft, dus kunnen ze alvast een beetje oversteken. Deze keer stopte hij echter niet en ik begon al te remmen en te toeteren, maar hij bleef maar zachtjes doorrijden, tot hij helemaal dwars over de weg stond. Ik probeerde er nog voor door te slingeren, maar dat lukte niet meer: BAM! Hij raakte me van de zijkant en ik schoof onderuit... ik ging niet zo hard meer, dus ik lag vrij snel stil. Gelukkig had ik m'n hele pak aan en natuurlijk m'n helm op, maar de motor was op m'n voet gevallen terwijl ik onderuit ging. M'n voet en onderbeen deden daarom pijn, maar voor de rest had ik niks. Er stonden meteen 20 man om me heen en ik hebtoen eerst even uit liggen puffen langs de weg, waarna ze me naar het dichstbijzijnde huisje gedragen hadden (bleek later het politiebureau te zijn!) en wat water gegeven enzo.

Van daaruit heb ik Marwat gebeld, die meteen vertrok vanuit Islamabad. Ondertussen hadden ze me naar een ziekenhuisje gebracht en foto's gemaakt van m'n voet, maar er was niks gebroken gelukkig. De pest was alleen dat ze geen ijs hadden... dus m'n voet deed steeds meer pijn :( Ze hadden in dat ziekenhuisje wel een rolstoel om me heen en weer te rijden, maar dat ding reed net zo soepel als een winkelwagentje van 30 jaar oud en twee keer hebben ze me bijna de bosjes ingeduwd :) Even later kwam Marwat aan. We hebben toen terplekke geprobeerd om de zaak af te handelen en we hadden zo'n 200 a 250 euro aan schadevergoeding gevraagd. De man die me aangereden had ging echter niet akkoord, dus we zouden twee dagen later terug komen om de schadevergoeding te regelen via een soort van kort geding. Ik had in eerste instantie wel wat medelijden met die man, want een gemiddeld maandsalaris is hier maar 50 euro! M'n medelijden was echter snel weg toen Marwat me vertelde dat hij de politie terplekke om had proberen te kopen om een deal van 50 euro te sluiten met ons! Bovendien kon ie zich een pickup veroorloven, dus zo arm was deze man niet.

Marwat nam me mee terug naar Islamabad en toen z'n vader er van hoorde had ie meteen geregeld dat we de volgende dag de schadevergoeding al konden gaan regelen: zijn vader is nu ondersecretaris van binnenlandse zaken en dus zo'n beetje de baas van alle politie! Dat zou dus wel goed komen... :) De dag erop hebben we een compromis gesloten via de rechtbank zoals ze dat hier noemen en heb ik 175 euro schadevergoeding gekregen voor de reparatie en het transport van m'n motor. Achteraf bleek dat die vent al meer dan 200 euro betaald had om de politie om te kopen! Schijnbaar hadden ze hem wijsgemaakt dat ie waarschijnlijk een nieuwe motor a 3.000 euro voor me moest kopen en dat ze hem wel konden 'helpen' voor een vriendelijk prijsje...

De corruptie is hier echt onvoorstelbaar: ik heb al tientallen voorbeelden gehoord, iedereen doet het, iedereen weet ervan, maar niemand doet er iets aan omdat degenen die er wat aan zouden kunnen doen nog het meest corrupt zijn. Nog een voorbeeldje: een tijd geleden hebben ze de eerste echte driebaanse snelweg aangelegd tussen Islamabad en Lahore (350 km). Een generaal in het leger had echter ergens nog een stuk land dat hij wilde verkopen, maar de geplande snelweg ging niet over dat land. Dus wat doe je dan als je veel invloed hebt? Juist, de weg anders laten plannen zodat ie wel over je land loopt en je dat stuk land voor flink veel geld aan de overheid kunt verkopen! De snelweg ziet er uit als een winkelhaak en loopt nu door een moerasgebied, waardoor de weg waarschijnlijk snel zal verzakken. En dat alleen maar omdat er iemand geld rook... Zo zijn er nog veel meer smerige dingen gebeurd bij het aanleggen van die weg, waardoor de weg 12 keer duurder werd dan nodig en gepland was! En dan gaan ze bij ons een parlementaire enquete houden als de HSL wat duurder uitvalt...

Ondertussen zit ik alweer een weekje te wachten in Islamabad, tot m'n voet weer beter is. Niet echt boeiend dus, maar ik kan ondertussen weer een klein beetje op m'n tenen lopen. Het marktpleintje (met internet cafe) 500 meter verderop haal ik net :) Hopelijk kan ik over een weekje weer verder karren. De Karakoram Highway ga ik niet nog een keer proberen, heb ik al pech genoeg mee gehad. Ik maak nog een korte stop in Lahore en dan ga ik de grens over naar India!

Posted by Peter van den Brand at 07:25 AM GMT
 


HU DVD Summer Special!

Now that summer is here, get On the Road! Take 30% off the Achievable Dream - On the Road! 2-DVD set until August 31 only. Get On the Road! Learn the tips to staying healthy, happy and secure on your motorcycle adventure!

Our veteran travellers share their tips (and great stories) for staying healthy, happy and secure on your motorcycle adventure.

"A fantastic, informative and inspirational DVD."

"It's brilliant - thank you very much!"

Check it out at the HU Store! Remember to use Coupon Code 'ONTHEROAD' on your order when you checkout.


Renedian Adventures

What others say about HU...

"I just wanted to say thanks for doing this and sharing so much with the rest of us." Dave, USA

"Your website is a mecca of valuable information and the DVD series is informative, entertaining, and inspiring! The new look of the website is very impressive, updated and catchy. Thank you so very much!" Jennifer, Canada

"...Great site. Keep up the good work." Murray and Carmen, Australia

"We just finished a 7 month 22,000+ mile scouting trip from Alaska to the bottom of Chile and I can't tell you how many times we referred to your site for help. From how to adjust your valves, to where to stay in the back country of Peru. Horizons Unlimited was a key player in our success. Motorcycle enthusiasts from around the world are in debt to your services." Alaska Riders

contest pic

10th Annual HU Travellers Photo Contest is on now! This is an opportunity for YOU to show us your best photos and win prizes!

NEW! HU 2014 Adventure Travel T-shirts! are now available in several colors! Be the first kid on your block to have them! New lower prices on synths!

HU 2014 T-shirts now in!

Check out the new Gildan Performance cotton-feel t-shirt - 100% poly, feels like soft cotton!


What turns you on to motorcycle travel?


Global Rescue, WORLDwide evacuation services for EVERYONE

Global Rescue is the premier provider of medical, security and evacuation services worldwide and is the only company that will come to you, wherever you are, and evacuate you to your home hospital of choice. Additionally, Global Rescue places no restrictions on country of citizenship - all nationalities are eligible to sign-up!


New to Horizons Unlimited?

New to motorcycle travelling? New to the HU site? Confused? Too many options? It's really very simple - just 4 easy steps!

Horizons Unlimited was founded in 1997 by Grant and Susan Johnson following their journey around the world on a BMW R80 G/S motorcycle.

Susan and Grant Johnson Read more about Grant & Susan's story

Membership - help keep us going!

Horizons Unlimited is not a big multi-national company, just two people who love motorcycle travel and have grown what started as a hobby in 1997 into a full time job (usually 8-10 hours per day and 7 days a week) and a labour of love. To keep it going and a roof over our heads, we run events (22 this year!); we sell inspirational and informative DVDs; we have a few selected advertisers; and we make a small amount from memberships.

You don't have to be a Member to come to an HU meeting, access the website, the HUBB or to receive the e-zine. What you get for your membership contribution is our sincere gratitude, good karma and knowing that you're helping to keep the motorcycle travel dream alive. Contributing Members and Gold Members do get additional features on the HUBB. Here's a list of all the Member benefits on the HUBB.


Books & DVDs

amazon

All the best travel books and videos listed and often reviewed on HU's famous Books page. Check it out and get great travel books from all over the world.


Motorcycle Express for shipping and insurance!

Motorcycle Express

MC Air Shipping, (uncrated) USA / Canada / Europe and other areas. Be sure to say "Horizons Unlimited" to get your $25 discount on Shipping!
Insurance - see: For foreigners traveling in US and Canada and for Americans and Canadians traveling in other countries, then mail it to MC Express and get your HU $15 discount!

Story and photos copyright ©

Sorry, you need a Javascript enabled browser to get the email address and dates. You can contact Horizons Unlimited at the link below. Please be sure to tell us WHICH blog writer you wish to contact.

All Rights Reserved.

Contact the author:

Editors note: We accept no responsibility for any of the above information in any way whatsoever. You are reminded to do your own research. Any commentary is strictly a personal opinion of the person supplying the information and is not to be construed as an endorsement of any kind.

Hosted by: Horizons Unlimited, the motorcycle travellers' website!
You can have your story here too - click for details!